Vermeulen Brauckman Poëzieprijs: and the winner is...

Nou goed, ik dus...

'Beduusd zijn doe je in je eigen tijd', leerde mij eens een wijs man. Maar een beetje verbaasd was ik toch wel toen bleek dat mijn 'Dronkemansgebed', geschreven op het bijbels motto 'Water wordt wijn', het in de eindselectie had gewonnen van 'Schaduwleven' van Jaap Robben (3e plaats) en 'Insomnia' van Menno van der Beek (2e plaats), beide geweldige gedichten. Natuurlijk werd mijn gedicht wel 'rebels' genoemd en 'tegendraads' en nog een paar van die dingen maar dat is te verwachten als een volslagen atheïst, weliswaar een spiritueel ingestelde atheïst, maar toch, niet gehinderd door welke theologische achtergrond dan ook een gedicht inzendt bij zo'n bijbelse dichtwedstrijd.

Maar goed, ik was nog nooit bij zo'n prijsuitrijking geweest, laat staan als laureaat, en ik heb genoten. Toespraken, juryrapport, zelf voorlezen natuurlijk. En achteraf wijntje drinken, handen schudden, complimenten in ontvangst nemen. En duizend euro rijker naar huis. Heerlijk. Klinkt dat zelfingenomen? Dat is het ook, denk ik. Maar ach, dichter zijn is 999 van de duizend dagen alleen, eenzaam en onzeker achter een bureau zitten, wensen dat je stratenmaker, stucadoor of leraar Nederlands geworden was, er van overtuigd zijn dat alles wat je schrijft bagger is, of geweldig is maar nooit door iemand begrepen, laat staan gewaardeerd zal worden. En af en toe mag je dan, tegen betaling van drie bier als je pech hebt en een paar tientjes als je geluk hebt, voorlezen voor een grotendeels lege zaal bejaarden of dronken krakers, waarna je dronken en nog eenzamer terugkeert naar je koude schrijfhok, je afvragend wat voor zin het allemaal nog heeft. Dus mag je dan, eens in de zoveel tijd, een middagje zelfingenomen zijn? En met je prijs een paar mooie boeken en een nieuwe computer aanschaffen?

Maar goed, aan het werk nu weer.