Schrijven/Lezen/Leven

OPTREDENS

27 februari, 14:30 tot 16:00: boekhandel De Slegte, Wapper, 2000 Antwerpen met Eva Gerlach, Bart Stouten,  Lies van Gasse en  David Troch

Nieuwe website Uitgeverij P

Het was velen, uitgever Leo Peeraer niet uitgezonderd, een doorn in het oog: de al meer dan een jaar niet bijgewerkte site van Uitgeverij P. Maar nu is dat verleden tijd want de Leuvense uitgever van Nog een lente heeft een totaal nieuwe website. Met webshop. Dus bestel nog even gauw een exemplaar van die mooie nieuwe Meanderbundel want ik begreep dat ze bijna op zijn!

Klik dus gauw hier!

Nog een keer de Revolutie

Nou, de Revolutie is begonnen. De site heet dus, voor wie er nog niet achter was, TenPages.com en het idee bleek niet helemaal 100% revolutionair want al eerder geprobeerd op SellaBand.com. Principe: jij plaatst (een deel van) je werk online en wie er iets in ziet kan een 'aandeel' kopen a 5 euro. Zijn er 2000 aandelen verkocht, is er dus 10.000 euro in kas, dan wordt je boek uitgegeven door een van de meewerkende uitgevers.

En we zijn dus weer terug bij af. Het principe van uitgeven is namelijk dat een schrijver, die al heel veel in een boek geïnvesteerd heeft doordat hij er een tijd mee bezig is geweest, zijn boek gepubliceerd ziet door een uitgever die, overtuigd van de kwaliteit van het werk, bereid is het financiële risico op zich te nemen. Zo werkt dat al jaren en het werkt, in tegenstelling tot wat veel mensen beweren, prima. Omdat de kosten hoog en de risico's groot zijn zijn uitgevers zeer kritisch. Minder dan een honderdste van de aangeboden werken wordt gepubliceerd.

En daar zit hem de kneep. Al die afgewezen schrijvers vinden natuurlijk dat het aan het systeem ligt. Hun boek is namelijk wel goed genoeg. En soms is dat ook zo. Vaak echter ook niet. Hoe het ook zij, deze afgewezenen zijn een lucratieve doelgroep voor allerlei avonturiers en de cursussen 'literair debuteren', eigenbeheer uitgevers, zelfdruksites, schrijfcoachingsbureaus en noem het maar op zijn niet meer te tellen.

En toen kwam de revolutie. Of TenPages. Of whatever (overigens zonder mijn manuscript, dat heeft Coen, een man van zijn woord, daar kun je niets van zeggen, zoals beloofd van de site gehaald. Hij is ook geen stagiair meer, maar 'Editorial & Content Coordinator'). Zij doen in principe niets anders dan de uitgevers die geld vragen van de auteur. Zij brengen een manuscript pas naar een uitgever als er 10.000 euro is opgehoest. 10.000 euro! Dat bedrag is werkelijk ongelooflijk hoog als je kijkt wat een debuut normaal opbrengt. Namelijk niets.

De business case (op de site zelf staat daarvoor een uiterst handig rekentooltje) is dan ook hoogst gammel. Stel, je investeert 5 euro in een dichtbundelmanuscript en 1999 andere goedgelovigen doen dat ook. Dan krijgt de dichter 1000 euro, de Revolutionairen pakken ook een percentage (hun geld is dus ook binnen) en de rest gaat naar de uitgever. Voor hem is het kaassie, want of het boek nou verkoopt of niet, zijn risico is nihil. Leve het eigenbeheer, dus.
Maar wat krijgt de aandeelhouder? De gemiddelde debuutbundel komt uit in een oplage van een stuk of 500. Stel dat ze allemaal verkocht worden, dan is bij een verkoopprijs van 15 euro de waarde van je aandeel van 5 euro, hou je vast, een whopping 38 eurocent. Zie je het voor je: een uitverkocht debuut en de aandeelhouders draaien een negatief rendement van meer dan 90%. En TenPages en de uitgever zijn spekkoper. Het Break Even Point ligt bij 6670 exemplaren. Wanneer zijn er voor het laatst zoveel verkocht van een poeziedebuut? Of van welk debuut dan ook? Ik ben geen econoom, maar het klinkt al met al als een aan oplichting grenzend slechte investering.

Nieuws van de Revolutie!

Ja, ze zijn druk geweest, de Revolutionairen van de Revolutie in Uitgeversland. De IT-kant van het project bleek (het zal weer eens niet) weerbarstiger dan verwacht dus er was wat vertraging. Maar binnenkort gaat de site dan toch online en hij heet... Nee, ik zal het niet zeggen. Dat heb ik afgebeulde Revolutiestagiair Coen zo'n beetje beloofd. Maar wat ik wel kwijt wil is dat het een Engelse naam is. Waarom in vredesnaam? Je gaat Nederlandse manuscripten van Nederlandse schrijvers aan Nederlandse uitgevers verkopen en dan moet er een Engelse titel boven? We hebben duidelijk te maken met mensen van het slag dat een boek beschouwt als het zoveelste artikel dat aan de man gebracht moet worden, met de schrijver als merk. Marketeers - not that there's anything wrong with that, ik ben de laatste om me op te werpen om de 'echte literatuur' te verdedigen tegen de grote boze vrije markteconomie, noch om de Nederlandse taal te zuiveren van vreemde smetten, maar er wordt te vaak vergeten dat literatuur iets is waar een cultuur bij hoort: de cultuur van de liefde voor de taal, de liefde voor de taal van mensen die het belangrijk vinden na te denken voordat ze iets opschrijven. Daar begrijpen ze bij de Revolutie waarschijnlijk weinig van, anders hadden ze wel het geduld gehad om een pakkende Nederlandse naam te bedenken (dat het kan heeft Club Propaganda bewezen).

Waar ze ook weinig van begrijpen is typografie. Toen ik mijn manuscript op de previewsite bekeek, was alle opmaak eruit verdwenen. Witregels, cursief, alles weg. Zelfs een enkele paginabreak ontbrak waardoor een gedicht eindigde met de titel van het volgende. Ik heb per mail maar even mijn toestemming tot publicatie ingetrokken totdat het manuscript gerepareerd is.

En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is moest ik een 'profiel' invullen. Er zijn weinig dingen waar ik een grotere hekel aan heb dan aan een profiel invullen. Op LinkedIn kom je een heel eind met je CV dus dat wilde nog wel. Maar van Facebook snap ik bijvoorbeeld niets... Het profiel van NGHHGHGHGGGGGHHHNNNIETDENAAMZEGGEN.... vraagt om een 'Claim to fame' van 200 tekens. Ik heb mijn best gedaan. Verder willen ze weten waar ik het liefste lees en schrijf en wat mijn favoriete boeken zijn. Wanneer zou de laatste keer zijn geweest dat dat in de begeleidende brief van het manuscript van een bestseller stond: ik ben Mieke en ik lees graag in bed, maar schrijven doe ik het liefst op mijn zolderkamer aan het oude bureau van mijn opa. Mijn favoriete boeken zijn... Nee, zoals het er nu uitziet wordt het een soort social networking dinges. En op die sites wordt, dat weet iedereen, vooral heel veel onzin uitgewisseld.

We wachten, wederom, af...

De blues, de blues, de blues: mijn nieuwste 'ontdekking'.

Mijn interesse voor de North Mississippi Blues neemt obsessieve vormen aan maar levert wel mooie vondsten op. Zo brengt YouTube ons de onnavolgbare Reverend KM Williams, een vertolker van de Hill Country Blues in zijn puurste vorm, inclusief de complete boycot van akkoordwisselingen. In het eerste filmpje bespeelt hij een zogenaamde 'diddley bow', een zelfgemaakt eensnarig instrument. Het tweede filmpje is gemaakt in de pauzekamer van zijn werkplek (ziet er uit als een ziekenhuis of iets dergelijks?). Het derde filmpje laat zien hoe hij, ondanks de ondersteuning van zijn vaste percussionist, traditionele voetpercussie speelt op een houten doos.

Nieuws (?) van de Revolutie

Beste Bouke Vlierhuis,

Allereerst wensen we je natuurlijk een gelukkig nieuwjaar, met hopelijk veel lezers en misschien zelfs wel uitgave van jouw manuscript!

Op dit moment wordt er door ons websiteteam, dat zelfs afgelopen weekenden heeft doorgewerkt, heel hard geklust aan het afronden van de website. Zoals beloofd krijg jij toegang tot de afgeschermde website voordat deze voor publiek toegankelijk is, zodat je eventueel gegevens kunt aanpassen. We verwachten dat we je de inloggegevens binnen twee weken kunnen toesturen, zodat je jouw manuscript online kunt bekijken. Nog even geduld dus en dan zijn we natuurlijk erg benieuwd naar je reactie!

Met vriendelijke groet,

Coen Borgman

Editorial & Content Coordinator

Teken van leven

Zo, de sneeuw verdwijnt en ik kom langzaam weer uit mijn mentale winterslaap. Ieder jaar weer blijk ik vergeten te zijn hoeveel effect het ontbreken van genoeg daglicht heeft op mijn geestelijke gesteldheid. Helaas kan sleeën en sneeuwpoppen maken met de kids daar niet veel aan veranderen. Maar goed, het weer wordt zachter, de sneeuw verdwijnt en het donker wordt langzaam weer teruggedreven naar waar het hoort: de nacht.

En: er zitten feestjes aan te komen. Zie daarvoor de sticky hierboven...

Enne, misschien moest ik hier maar weer eens een gedicht neerplakken. Het is hier tenslotte een soort van poëzieblog.

Into the void
voor Willem Thies

Je hoeft de televisie maar aan
te zetten en ze zijn weer met
schoppen, bijlen in de weer. Ik
kan er niets aan doen, altijd dat
graf. Altijd regen.

Altijd witte lelies, zwart oogpotlood.
Noem het puberaal maar die
kwaal hebben we allemaal moeten
drogeren. In oplosmiddelen
denken.

Mijn moeder komt naast
mijn bed zitten.
Ik ben dood,
het is even wennen. Ik
ben eindelijk
muziek geworden: pis
in de kist. Ik
bonk op de deksel. Ik
ben dood, ze geven
een feestje. Ik ben
dood.
Kurt Cobain is dood.

Digitaal minibundeltje ter afsluiting van het Darwinjaar

Het Zwols Dichterscollectief, en ik dus ook, heeft een een serie gedichten gemaakt ter afsluiting van het Darwinjaar. Onder de titel 'Devolutie: hoe de mens weer aap wordt' ('Devolutie' bleek trouwens een fantasiewoord uit mijn koker) maakte iedere deelnemende dichter een gedicht. De gedichten bleken wonderwel bij elkaar te passen. Theo van de Vliet maakte een kort inleidinkje en zie daar: een Digitaal Pamflet.
Wat dat pamflet dan precies wil zeggen of bereiken, tja, dat moet de lezer zelf maar uitmaken.

Lees het in ieder geval op de site van het ZDC

En nu maar leuren...

Goed. Een paar dagen geleden heb ik het manuscript afgerond van wat mijn eerste dichtbundel moet gaan worden. Gisteren heb ik het nog eens doorgelezen, wat dingen veranderd en het van wat aantekeningen voorzien. Vervolgens stuurde ik het naar mijn meelezers. Met trillende handen (daarvan kon ik de vrieskou op mijn werk-, tevens slaapkamer nog de schuld geven) en een hoge hartslag (of heb je dat ook bij onderkoeling?).

Gedichten schrijven is één ding, ze opsturen naar en publiceren in tijdschriften, c.q. voorlezen op een podium is al wat enger maar nog genoeg in de marge om veilig te zijn (literaire tijdschriften worden ten slotte nauwelijks gelezen en de zaal is meestal half leeg of helemaal dronken). Maar met het maken en aanbieden van een manuscript solliciteer je toch definitief naar de status van 'dichter'. Dan is de vrijblijvendheid er van af...

Al die doodsangst maakt het ook niet makkelijker om een objectief oordeel te vellen over de kwaliteit van het geheel. Natuurlijk, er zitten gedichten tussen die bejubeld, bekroond en in tijdschriften gepubliceerd zijn en veel van de gedichten zijn door het Zwols Dichterscollectief gelezen, besproken en gecorrigeerd. Maar er zijn ook dingen bij die echt voor het eerst buiten mijn werkkamer komen en er is natuurlijk de vraag of het, allemaal bij elkaar, boeiend genoeg is om een debuutbundel te vormen. Ik wist het niet meer en ik weet het nog steeds niet. Daarom moest het nu, nog voor 2009 ten einde liep, naar de meelezers. Anders was het in de prullenbak geëindigd.

Nu is het even afwachten. Of natuurlijk wachten op de Revolutie, die trouwens erg stil is op het moment... Misschien een beetje last van stress nu de site over twee weken live moet en ze nog maar, ik sla er maar een slag naar, 17 manuscripten binnen hebben in plaats van de geplande 100?

Nieuwe bundel van het Zwols Dichterscollectief

Het is een hele bevalling, zo'n boekje in elkaar draaien, maar nu is het er dan toch. Het is een leuk bundeltje geworden met een heleboel hele verschillende gedichten er in. Maar dat krijg je vanzelf met zo'n divers gezelschap als het ZDC. Een preview bekijken en eventueel bestellen kan hier op de Lulu-site.

Langzaam glijd ik de lege straten uit kost via Lulu 9 euro 50 (plus aanzienlijke verzendkosten, helaas). Ben je in de gelegenheid het bundeltje te kopen bij mij of een van de andere leden van het Collectief (eerste druk is 50 exemplaren), dan geldt een nader te bepalen vriendenprijs.

'Het meisje schilt zichzelf' - Optreden (26 min.) met Xavier van Wersch, 25-9-2009

Hmmm, het embedden wil om een of andere reden niet lukken. Maar goed, wil je een half uur genieten van sonisch geweld van de enige echte Xaf van Wersch (jammer dat die gozer met die das om er steeds doorheen lult), kijk dan hier: ga naar de Vimeo-site.